Uit de euro, of wanbetaling, of... allebei tegelijk?

"Eerst gingen ze uit de euro moeten stappen om wanbetaling te vermijden", sprak een collega zo'n tikje verongelijkt, "en nu we er allemaal nog een hoop extra geld in gestoken hebben gaan ze waarschijnlijk toch nog in wanbetaling". Hij had het natuurlijk over Griekenland, en ineens hoorde ik mezelf er nog heel spontaan, heel vanzelf, aan toevoegen "en waarschijnlijk nog allebei tegelijk ook". En ik weet er natuurlijk niet veel van, maar toch...

De collega, die soms verbazend goed geïnformeerd is, weet ook nog te vertellen dat Griekenland in veel opzichten niet in staat is fatsoenlijk belastingen te heffen, zoals je van een ontwikkeld land toch een beetje mag verwachten. En dan is het natuurlijk niet moeilijk dat je al snel merkt dat je meer betalingen moet doen (salarissen voor leraren, politie agenten, vuilnis ophalers,...) dan je geld hebt, en dat een tijdje lang de banken je toelaten om in het rood te gaan, maar op een gegeven moment is de koek op. Geen geld meer, geen salarissen meer, en de mensen beginnen op straat te leven.

Een beetje economist - ik praat dus over een niveau dat zich ver, ver boven het niveau van mijn pet bevindt - had dat al lang zien aankomen: Geert Noels, Paul Krugman... Maar niet onze nochtans briljante politieke leiders. En dus vraag ik me af: stel nu eens dat Griekenland inderdaad in wanbetaling gaat. Hadden ze dat dan niet veel beter al twee jaar geleden gedaan? De euro uit, een enorme devaluatie, massale faillissementen, torenhoge werkloosheid... Ik wens het echt, echt niemand toe. Alleen, intussen zitten er ook een paar miljardjes van ons geld in, dus nu raken we die waarschijnlijk ook nog kwijt en het resultaat daarvan wordt: Griekenland de euro uit, een enorme devaluatie, massale faillissementen en torenhoge werkloosheid.

Dus hetzelfde resultaat - met dat verschil dat de put alleen maar dieper is geworden, en ook met dat verschil dat de crisis intussen twee jaar verder heeft gekankerd. Terwijl, als de gefailleerde ondernemingen voor een prikje over te nemen zijn en je de boel devalueert zodat ze weer competitief zijn, het herstel soms verrassend snel gaat. Jaja, ik weet het, dat je als een ouwe krokodil klinkt als je over de "Aziëcrisis" (dinosaurus) of "Argentinië" begint, maar het is intussen toch maar zo.

Nota bene, ik wéét natuurlijk niet of dit het scenario wordt. Maar ik stem op die mensen (hoewel...), en ik betaal er belastingen aan (dat in ieder geval); ik mag ze toch eens vragen of ze daar tenminste aan gedacht hebben, destijds, twee jaar geleden?

Soit. Paul Krugman zegt ervan dat, hoe ongelofelijk het intussen ook lijkt, een aantal mensen die blijkbaar werkelijk geloofd hebben in de "expansive austerity" intussen toch beginnen te beweren dat "ze eigenlijk iets heel anders bedoelden". Vertrouw Krugman maar dat hij dan subiet de url produceert waarin ze het desondanks toch heel precies gezegd hebben.

(Noot. Ik was even sterk in de verleiding om de mogelijkheid om commentaren te geven af te zetten. Maar als ik er nu als noot bijzet "dom rechts gelieve zich van commentaar te onthouden" - zou dat dan niet, heel misschien, volstaan?)