Het zal wel maar een boutade zijn...

... maar in zekere zin kan je zeggen dat de twee Westerse crisissen van vandaag de crisissen van de twee extremen zijn. De Europese crisis is de crisis van het simplisme dat overheden wel altijd en overal alles zullen kunnen oplossen. Dus ze gaan er tegenaan, met steeds grotere schulden, en als ze op een dag ontdekken dat ze die schulden niet gefinancierd krijgen, dan is het "de schuld van de speculanten". Terwijl iedereen voor zich kan uitmaken dat ook hij of zij nog niet de behoefte heeft gevoeld om pakweg Ierse obligaties te kopen (tien percent!), vermits ook hij of zij er niet te zeker van is dat pakweg Ierland dat spaargeld wel zal kunnen terugbetalen.

De Amerikaanse crisis is de crisis van het simplisme dat overheden helemaal niets kunnen oplossen, nooit, nergens. Dus moet de overheid met alle middelen uitgehongerd worden, en als ze desnoods in naam van de heiligheid van het contract (je weet wel; de vrije markt, het respect voor het eigendom, het belang van het vertrouwen...) op wereldschaal contractbreuk moeten plegen, dan lijkt dat een heel goed idee. Misschien bombarderen ze onmiddellijk de hele wereldeconomie naar de middeleeuwen, maar het moet! Het is wreed maar noodzakelijk! Want als ze de hele wereldeconomie niet naar de middeleeuwen bombarderen, dan komen er misschien wel economische moeilijkheden!

Oeps, het zal wel weeral veel te sarcastisch zijn. Maar anderzijds; de aanhangers van de simplismen hebben nu eenmaal iets nodig om ze te kunnen volhouden terwijl hun contradicties hen recht in het gezicht staren. Dan kan ik ze even goed zelf een excuus aanreiken om er niet te hard te moeten over nadenken: dat bespaart ze allemaal de moeite om dat zelf te doen...