Nu ook iets over die Dexia put-opties

Geloof me, ik was waarschijnlijk even verbaasd als u toen ik enkele dagen geleden een post uit mijn klavier zag rollen, waarmee ik de facto het Dexia management verdedigde (1). Maar zo werkt dat bij mij. Als ik moet kiezen tussen zeggen wat iedereen wil horen ("het is een stel idioten") of zeggen zoals ik het zie ("alles lijkt me perfect in orde"): dan kies ik het laatste. Vraag me niet naar de psychologische analyse van dat soort karaktertrek; maatschappelijk succes (bijvoorbeeld in de zin van "veel bloglezers") scoor je er niet mee, maar het is sterker dan mezelf.

Vandaar dus de post die zei dat de krant OFWEL een paar cruciale stukken informatie was "vergeten" mee te geven, OFWEL beter een keer of tien zou nadenken voor (en niet na) ze de mensen van "mismanagement" beschuldigt. Maar met het verhaal van de put-opties, zoals dat nu naar boven komt, wordt het moeilijker, heel veel moeilijker, dan met het geval van die swaps, om daar de zin en betekenis van in te zien.

Kijk, er zijn twee soorten mensen die werken met opties: zij die weten waar ze mee bezig zijn en zij die dat niet weten (2). Mensen die iets van opties weten zal je eerder zelden opties zien schrijven, en nog minder vaak zullen het put-opties zijn, en het minst van al zullen het ongedekte opties zijn. Maar het komt voor, natuurlijk. Het is mogelijk dat er scenario's zijn waarin dat zin heeft. Dus, voorzichtig uitgedrukt, na enig nadenken, en met toch een beetje een idee van wat al die moeilijke woorden betekenen, ben ik er nog niet in geslaagd een begin van een zweem van rationaliteit te vinden in het gedrag van de mensen die ongedekte put-opties op Dexia hebben geschreven. Of in andere woorden, ik denk dat de bewijslast - een heel, heel zware bewijslast, gegeven dat het nu mijn belastinggeld blijkt te zijn, dat door het rioolputteke wegslurpt - bij hen ligt.

Mensen die integendeel niet iets weten van opties zal je vaker opties zien schrijven. Vaak genoeg zullen het put-opties zijn, en meestal zullen ze geen moment hebben stilgestaan bij het "ongedekt" schrijven. Je zal ze ook herkennen aan het feit dat ze de premies ("geld") die ze daarbij ontvangen bekijken als een inkomen.

Maar als je een "put-optie" "schrijft" op een aandeel, met een "strike" van (bijvoorbeeld) 5.78 euro per aandeel, dan betekent dat dat je jezelf ertoe verplicht die aandelen ook werkelijk aan die prijs te kopen: indien die andere partij je daarom vraagt. En wanneer, denk je, zal die andere partij dat doen? Zal die partij dat doen als het aandeel als een raket gestegen is, zodat ze ze veel duurder "in de markt" kunnen verkopen? Neen, natuurlijk, ze zullen dat alleen doen als het aandeel gezakt is, zodat ze zich kunnen ontdoen van de rotzooi, aan prijzen uit de tijd toen het er nog goed uitzag.

En juist omdat je daarmee een serieus risico loopt - wat als dat aandeel ook werkelijk naar praktisch nul crasht? - krijg je daar in het begin een hoop geld voor. Geld! Geld! Geld! Bingo! Dollars! Winst! Verkopen, die opties! Welk kieken, tenslotte, gelooft nu dat de aandelen kunnen zakken? Het zijn toch zeker onze aandelen? Aandelen die grote, wijze geesten zoals wij ooit gekocht hebben, die kunnen toch gewoon niet zakken? En dus verkopen we die put-opties, en we genereren een hoop cash (toevallig juist wat we nodig hadden), en we vinden onszelf ontzettend slim.

En je begrijpt, natuurlijk, dat als er al een paar mensen in de buurt waren die iets van put-opties afwisten, het niet die mensen waren die in het comité zaten waarin de beslissingen genomen werden.

Tenminste, als dat tweede scenario inderdaad het scenario was waarin die Dexia opties verkocht werden. De symptomen suggereren dat het zo is. Het betrokken management zou van mij zeer zeker haar argumenten op tafel mogen leggen. Maar wat mij betreft ligt de bewijslast bij hen.

-------------------------------
(1) http://speelsmaarserieus.blogspot.com/2011/10/de-standaard-beschuldigt-dexia-van.html
(2) Ik heb echt wel gezien dat dat een trivialiteit is. Wat zou ik ermee bedoelen, denk je?