Aangezien blogger Ivan Janssens hier vaak ook lezer Ivan Janssens is, eerst even een persoonlijk bericht: Ivan, er is een probleem met je (vernieuwde?) spamblok. Ondanks herhaalde pogingen is het me niet gelukt een commentaar bij je jongste post (1) te plaatsen. Dus maak ik er maar zelf een blogpost van. Sta me echter toe, bij wijze van context, in italics enkele van de zinnen uit die post mee te geven:
"Doorheen de geschiedenis hebben banken altijd gepoogd om misbruik te maken van de fondsen die hen werden toevertrouwd."
"verleidelijk is het systeem zeker: het is een bijzonder winstgevende activiteit. Maar tegelijk zeer instabiel. Het is precies om zich tegen die instabiliteit in te dekken dat private bankiers er in geslaagd zijn de politici ervan te overtuigen centrale banken op te richten. Want private oplossingen bleken onvoldoende."
"Fractioneel reservebankieren is eigenlijk fraude. Om zoiets goed te zien, is het nodig een onderscheid te maken tussen een lening en een deposito. "
Enzovoort. Wel Ivan, uimmm, ik vond het niet je sterkste post. Hier is wat ik er graag, echt waar, op je eigen blog had willen bijzetten als commentaar.
-----------------------------------
Sorry, maar je begint met je "conclusie", en vervolgens verzin je er de argumenten bij.
Je bent tegen fractioneel bankieren (wat wettelijk toegelaten is), en dus noem je het misbruik, en ik weet zeker dat, als extreem-links dat soort trucs gebruikt, je het onmiddellijk als "newspeak" zou doorzien.
Maar soit. Het volgende dat je nodig hebt zijn "argumenten" om vol te houden dat het "misbruik" zou zijn. Ha! Je hebt het gevonden! Indien spaarboekjes en zichtrekeningen de juridische kwalificatie "bewaargeving" zouden dragen (ik ken de subcategorieën niet; maar het gaat er om dat je de categorie kiest die tot de gewenste uitkomst leidt), dan zou er iets mis zijn als de bankier het gedeponeerde geld op zijn beurt weer uitleent. Alleen, het volstaat dat het onder een andere categorie valt (uit het blote hoofd van decennia geleden, een "verbruiklening" zou werken), dan is het helemaal normaal dat de bank een verbintenis op zich laadt terug te betalen, zonder dat het contract iets zegt over wat er intussen met het goed (in casu geld) mag gebeuren. Dus die kwalificatie kies je maar liever niet: lijkt me nogal selectief redeneren.
En vooral lijkt het me heel erg anti-liberaal. Ik denk dat bankiers ondernemers zijn, die zoals andere ondernemers risico nemen, en daar toegevoegde waarde uithalen. Maar kijk, zoals met andere vormen van ondernemen zitten daar wel eens nare gevolgen aan vast: wat zou anders de betekenis van het woord "risico" zijn? Maar geen nood! De overheid kan optreden! We verbieden die vormen van ondernemen die ons niet aanstaan, desnoods noemen we dat "in naam van het volk" terwijl we met een rode vlag zwaaien, en we zullen een gigantisch controle- en repressie apparaat nodig hebben om lening per lening te controleren of alle vervaldagen wel kloppen.
Einde bericht. Ik voel wel dat het niet helemaal hetzelfde is als een echte blogpost, maar ik wou het toch even in deze vorm houden.
--------------------------------
(1) http://www.ivanjanssens.be/dutch/weblog.asp
Wednesday, October 26, 2011
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
0 comments:
Post a Comment